De eerste kilometers

We hebben zo lang moeten wachten en eindeloos veel dagen moeten aftellen, maar de dag van ophalen was aangebroken! Het was lang geleden dat ik zo zenuwachtig, maar zo blij ben geweest om uit bed te stappen. Leuke outfit aan, nog even fantaseren over wat er gaat komen en om 09:15 uur de deur uit.

De autorit naar Tilburg

De navigatie ingesteld en samen met mijn moeder op weg, om vervolgens de eerste bocht al verkeerd te rijden. ‘Je moest hier naar links hoor’ zei ik nog nietsvermoedend. ‘Dan draaien we zo wel weer om’ was het overtuigende antwoord. Toen wij de afslag daarna richting mijn broers werk reden, wist ik waarom we verkeerd reden – Remco gaat ook mee. Mega enthousiast over deze verrassing, kon er niet veel meer misgaan.

Tilburg

Daar zijn we! Mijn hart gaat sneller kloppen en ik zoek de hele parkeerplaats af naar mijn bus. Ik kan hem nog niet vinden. Bijna huppelend loop ik naar de ingang en stap (hopelijk) voor de laatste keer over de drempel van dit grote pand. Met één blik naar rechts valt mijn oog op mijn bus in spé, ja hoor, hij staat er écht! God, wat is hij prachtig…

We worden welkom geheten en krijgen een glas ijskoud water, die hard nodig was gezien de nog rijzende temperatuur van 28 graden. Er worden wat papier zaken afgehandeld, we nemen nog een kijkje bij de bus, er worden wat foto’s gemaakt en dan moet ik nog een deel betalen. Nooit gedacht dat het zo makkelijk was om geld uit te geven – goed teken dat ik de juiste keuze heb gemaakt.

Mag ik nu gewoon wegrijden?

De bus werd voor mij naar buiten gereden, de sleutels werden overhandigd en wij zijn met zijn drieën ingestapt. Nog even verbaasd over het feit dat ik nu gewoon weg mag rijden en niet meer om hoef te draaien, rijd ik het industrieterrein op. Even een rondje met zijn allen – voor we de overtocht naar huis gaan maken.

De busrit naar huis

Wat is dit heerlijk, wat is dit gaaf, wat is dit vrijheid. Heel even zag ik mijn hond naast mij op de bank, de bergen om ons heen en mijn huisje achter me. Dit gevoel is met geen pen te beschrijven – onwerkelijk. Toch werd de fantasie even onderdrukt doordat de airco het na 20 min het nog niet deed, toch wel jammer in een auto van 32 graden.

Eerst taart gehaald om dit nieuwe hoofdstuk met de hele familie te vieren. Hierna meteen gebeld om de airco te laten maken, gelukkig kunnen wij hier maandag voor terecht. Nog even wachten en dan werkt ook dit stukje van de bus weer zoals het hoort.

Bodhi’s eerste stap

Natuurlijk zou de dag niet ‘af’ zijn geweest als Bodhi niet een kijkje had genomen in onze nieuwe huis op wielen. Terwijl ik lekker in de bus zat, kwam mijn grote vriend zonder enige twijfel de bus ingesprongen. De bus is goed gekeurd! Op naar alle avonturen die gaan komen!