CEE stekker installeren

Op 22 november 2025 gingen mijn broer en ik op pad om de welbekende stekker op de bus te plaatsen. Het was voornamelijk een koud avontuur, met graden die reikten tot onder nul. Toch hield dit ons niet tegen en begonnen wij vol goede moed.

Start van de dag

Deze veelbelovende dag startte met veel goede ideeën. Helemaal ready om de zonnepanelen op het dak vast te zetten en om de CEE wandstekker in de bus te plaatsen. De kou werkte ons helaas meteen al tegen: het dak lag vol met bevroren ijs. Toch was dit niet eens ons grootste probleem…

Droog maken van het dak

Om de zonnepanelen op het dak te kunnen bevestigen, moeten we wel kunnen werken met een droog dak. Dus mijn broer heeft mij aan het werk gezet met een super-sonische föhn en ik ging meteen aan de slag: ijs ontdooien en water droog deppen. Terwijl ik dit aan het doen was, stortte mijn broer zich op de voorbereidingen van de stekker.

Plaatsen van de CEE stekker

Remco heeft zich even kwaad gemaakt om een prachtige stekker houder te zagen voor aan de binnenkant van de bus. Hierna besproken waar de stekker zal komen, afgetapet voor het beschermen van de lak en wederom het boren van een gat. Heel kunstig en inmiddels al heel behendig zaagde mijn broer een mooi gat, groot genoeg voor de stekkerdoos om erin te passen:

Het is altijd even zweten als er weer zo’n groot water-gevaar gemaakt wordt, maar ik weet dat de bus in goede handen is bij Remco. In een mum van tijd was de stekker door het gat gestoken, de doos weer aan de muur gekit met de Sikaflex 710 butylkit en waren de schroeven bevestigt aan de houder aan de binnenkant van de bus. Remco heeft de bedrading er meteen aan vastgemaakt en ook even doorgemeten: hoezee! Hij doet het!

Het grote probleem

Het volgende puntje op onze to-do list: het bevestigen van de zonnepanelen. Die zonnepanelen waar we zo’n mooi frame omheen hebben gemaakt, lees vooral hier het verhaal als je dat nog niet hebt gedaan.

Nu het dak droog was, konden we prima van start. MAAR… het frame paste niet in combinatie met de ribbels van het dak. Daar moet dus eerst wat voor gevonden worden. Enorm balen, maar het is niet anders. Daarbij waren onze vingers en tenen inmiddels zwart van frostbite en besloten we er een einde aan te breien. Wordt dus vervolgd…